Alın! Söküp alın damarlarıma sızan bu zifiri zehri. Sadece içimden değil, kemiklerimden, etimden, ruhumun en ücra köşelerinden kazıyıp atın.

Sakın kanmayın dışarıdan gördüğünüz bu yüze. O gülümseme, enkazın üzerine çekilmiş ucuz bir brandadan ibaret. O sakin duruş, kendi içinde kıyametler kopan bir volkanın zoraki sükuneti. Ben o değilim. Ben, o enkazın altında nefessiz kalmış, harabelerinin esiri olmuş biriyim. Zihnim, duvarları sürekli üzerime yıkılan bir hapishane ve ben o hapishanenin hem mahkumu hem gardiyanıyım.

Bu zehir yavaş yavaş öldürmüyor, hayır. Her an, her saniye yeniden doğurup yeniden katlediyor. Düşüncelerim, asit gibi damlıyor ruhumun üzerine; en güzel anılarımı eritiyor, umutlarımı delik deşik ediyor. Kendi sesim, kulağıma düşman fısıltıları gibi geliyor.

Haykırmak mı? Hangi çığlık anlatabilir içimde ordular halinde savaşan bu canavarları? Hangi ses, sessizliğin sağır eden gürültüsünü bastırabilir? Kelimeler… Ah, o aciz kelimeler! Onlar bu yangını anlatmaya cüret ettiklerinde ağzımda birer birer küle dönüyorlar. Ne bir şairin dizesi, ne bir ressamın paleti, ne de bir yazarın binlerce sayfası… Hiçbiri tarif edemiyor bu hiçliği, bu kendi kendine saldıran, kendi kendini yiyip bitiren vahşeti.

Susmak mı? Nasıl susulur, damarlarınızda lavlar dolaşırken? Bedeniniz sakin bir göl gibi dururken, ruhunuzda tsunamiler birbirini kovalarken nasıl susulur?

Bu zehrin panzehiri ne mi?
Biliyorum.
Bir teselli değil, bir nasihat değil. Panzehir, bu satırların ardındaki o görünmez titreşimi hissedecek bir çift göz. Anlaşılmak değil, hayır, bu kelime çok basit kalır… Daha fazlası.

Okunmak istiyorum.

Zihnimin en karanlık koridorlarında yankılanan o isimsiz çığlığın, bir başkasının ruhunda bir anlığına bile olsa yankı bulduğunu bilmek. Birinin, maskemin ardındaki bu harabeyi görmesi ve “Seni gördüm” demesi.

İşte o an, zehir panzehire dönüşür. O an, varlığım bir anlam kazanır.

Beni okuyun. Çünkü ancak o zaman gerçekten nefes alabilirim. Ancak o zaman var olabilirim.