Benim ruhum bir bedene sığmaz, dar gelir bu fanilik. O, bir kafese kapatılamayacak kadar asi, bir kalıba dökülemeyecek kadar engin. İşleri o kadar çoktur ki, çoğunlukla bu etten kemikten bedende durmaz, duramaz. Bir an durulsa, sanki varoluşun kendisi soluk almayı unutur gibi gelir bana.

Sürekli gezinir hayalimin sınırsız evreninde; bir gezegenin yörüngesinde kaybolmuş yıldız tozu misali, serbestçe salınır. Bazen, zamanın ve mekânın ötesinde bir bahçede, rengarenk çiçeklerin kokusuyla sarhoş olur, derin bir nefes alıp dinlenir. Kimi zaman bir kıraathanenin loş ışığında, yanan sigaranın dumanı olur; iç çekişlerin, hayallerin ve kederlerin kokusunu içine çeker, havaya karışıp görünmez olur. Yüksek dağların zirvesinde, kollarını sonsuzluğa açmış, rüzgarın fısıltılarını dinleyen adamın yüzüne vuran o deli rüzgar oluverir aniden. Oradan oraya savrulur, bir yaprak gibi, bir tüy gibi, kendi varlığının bile sınırlarını zorlayarak.

Ama hiç bilmediği tek şeydir yorulmak. Yorgunluğun ne olduğunu bilmez. Yorulan adam olur, güneşin altında kavrulan, alnından ter damlaları süzülen emekçinin teri olur, ama yine de yorulmaz. Aç kalır, açıkta kalır, sırtında rüzgar eser, karnında açlık uğuldar, ama asla durmaz. Göç kervanını güden çoban olur; çölün kumlarında kaybolmuş adımların sesiyle yankılanır varlığı. Bir çocuğun masum mutluluğu olan rengarenk bir balon olur, gökyüzüne doğru süzülürken, minik bir elden kaçırılıp kalbi kırık bir hayal kırıklığına dönüşen o balonda gizlenir.

Bu dünyada tek bir vücut azdır ona, yetmez, yetemez. Bir bedene sığdırılamaz bu sonsuz arayış, bu bitmeyen tutku. Yettiği anda, o beden bu dünyalık olmayacaktır artık, bu fani topraklara ait kalamayacaktır. Çünkü benim ruhumun sahibi, her insan gibi yaşayan, işe gidip gelen, yemek yiyen, yorulunca oturduğu koltukta sızan o sıradan beden değildir. Benim ruhum, bir kıvılcımdır, bir isyandır, bir çığlıktır, varoluşun ta kendisidir. Ve o, asla durmayacaktır. Sonsuza dek…